گوشه نشین
چه دردیست درمیان جمع بودن ولی درگوشه ای تنهانشستن, برای دیگران چون کوه بودن
ولی درچشم خود آرام شکستن برای هرلبی شعری سرودن ولی لبهای خود همواره بستن
چه دردیست درمیان جمع بودن ولی درگوشه ای تنها نشستن.
به رسم دوستی دستی فشردن ولی باهر سخن قلبی شکستن.
به نزد عاشقان چون سنگ خاموش ولی در بتن خود غوغا نشستن
به قربت دوستان برخاک سپردن ولی بردل امید به خانه بستن به من هردم
نوای دل زند بانگ چه خوش باشد از این غمخانه رستن.
چه دردیست درمیان جمع بودن ولی درگوشه ای تنهانشستن, برای دیگران چون کوه بودن
ولی درچشم خود آرام شکستن.
منبع: http://www.jelve-e-eshgh.mihanblog.com/Post-
+ نوشته شده توسط حسین در یکشنبه 1 مهر1386 و ساعت
10:38 |

